Centralne twierdzenie graniczne
Z Wikipedii
Spis treści |
[edytuj] Teza
[edytuj] Sformułowanie szczególne
Centralne twierdzenie graniczne to twierdzenie matematyczne mówiące, że jeśli Xi są niezależnymi zmiennymi losowymi o jednakowym rozkładzie, takiej samej wartości oczekiwanej μ i skończonej wariancji σ2, to zmienna losowa o postaci
zbiega według rozkładu do standardowego rozkładu normalnego gdy n rośnie do nieskończoności.
[edytuj] Sformułowanie ogólne
Centralne twierdzenie graniczne znane też pod nazwą Twierdzenie Lindeberga-Lévy'ego orzeka:
Niech (Xn,k) będzie schematem serii, w którym EXn,k = 0 dla i dla każdego n mamy
. Jeśli spełniony jest warunek Lindeberga, tj. dla każdego ε > 0 zachodzi
, wtedy
.
[edytuj] Dowód
Dowodów Centralnego Twierdzenia Granicznego w wersji ogólnej jest kilka. Wszystkie są dość skomplikowane i wymagają korzystania z wielu zaawansowanych narzędzi matematycznych. Poniżej znajduje się jeden z prostszych dowodów, nie dający jednak oszacowania wartości błędu.
Pierwszym krokiem dowodu jest sformułowanie i udowodnienie użytecznych lematów.
Lemat 1
Niech będzie funkcją trzykrotnie różniczkowalną taką, że
zachodzi
oraz
. Wówczas:
- a)
- b)
.
Dowód
Oznaczmy . Wówczas
.
Ustalmy dowolne y > 0. Wówczas zgodnie z twierdzeniem Lagrange'a istnieją takie z,t,w > 0, że:
Na tej samej zasadzie: .
Lemat 2
Jeżeli X˜N(0,1), to
Dowód
Dokonujemy podstawienia :
Teraz całkujemy przez części:
.
Drugi krok polega na oszacowaniu pewnej wartości:
Niech będzie funkcją trzykrotnie różniczkowalną taką, że
oraz
.
Rozważamy niezależne zmienne (Gn,k) o rozkładzie normalnym takie, że oraz D2Gn,k = D2Xn,k.
Wówczas
. Przy czym ostatnia nierówność to nierówność trójkąta.
Drugi ze składników daje się na podstawie Lematu 1 oszacować w sposób następujący: .
Tymczasem , gdzie G˜N(0,1). W związku z tym (korzystając z Lematu 2):
. Wobec tego
.
Pierwszy ze składników można natomiast oszacować w sposób następujący: .
Z kolei szacujemy: oraz
. Ostatnia nierówność wynika z Lematu 1.
Zatem mamy następujące oszacowanie:
.
Trzeci krok polega na wielokrotnym zastosowaniu oszacowania uzyskanego powyżej.
.
Rozpatrzmy k-ty z powyższych wyrazów.
Podstawiamy . Zmienna Y jest niezależna od Xn,k i Gn,k. Wobec tego
.
Zatem:
. Pierwszy i ostatni składnik z warunku Lindeberga zbiegają do zera, gdy n dąży do nieskończoności. W związku z tym
. Oznacza to, że
, gdzie G˜N(0,1).
Czwarty krok polega na wyliczenie dystrybuanty granicznej na podstawie powyższych oszacowań.
Weźmy funkcję spełniającą warunek
dla pewnych
.
Wówczas: . Ale
oraz
. W związku z tym
oraz podobnie
.
Otrzymujemy więc . Ale z ciągłości dystrybuanty rozkładu normalnego wnioskujemy, że
. Ponieważ punktowa zbieżność dystrybuant w punktach ciągłości dystrybuanty granicznej jest równoważna zbieżności według rozkładu, więc ostatecznie
.