Lemat Fatou
Z Wikipedii
Lemat Fatou – lemat w analizie i teorii miary podający ograniczenie górne na wartość całki funkcji określonej jako granica dolna pewnego ciągu nieujemnych funkcji mierzalnych.
Nazwa lematu została wprowadzona dla uhonorowania francuskiego matematyka Pierre'a Fatou.
Spis treści |
[edytuj] Lemat
- Załóżmy że:
-
- (a)
jest przestrzenią mierzalną z miarą,
- (b) dla
,
jest nieujemną funkcją całkowalną,
- (c)
, oraz
- (d) funkcja
jest zdefiniowana przez
dla
.
- (a)
- Wówczas funkcja f jest całkowalna oraz
-
.
-
- Czasami powyższy lemat formułuje się przy założeniu że funkcje fn są jedynie mierzalne oraz bez zakładania warunku (c), a z tezą postulującą jedynie mierzalność funkcji f i nierówność
. (Zauważmy że dla mierzalnej nieujemnej funkcji g, niecałkowalność jest równoważna ze stwierdzeniem że
.)
[edytuj] Szkic dowodu
Załóżmy że są spełnione warunki (a)-(d). Dla liczby naturalnej i punktu
połóżmy
, definiując w ten sposób funkcję
. Zauważmy, że gk jest nieujemną funkcją mierzalną oraz
(dla wszystkich k). Wobec całkowalności funkcji fk możemy stwierdzić, że gk jest całkowalna oraz
. Ponadto
(dla każdego k) oraz
dla wszystkich
.
Na mocy twierdzenia Lebesgue'a o zbieżności monotonicznej możemy teraz stwierdzić, że funkcja f jest całkowalna oraz . Ponieważ
(dla każdego k), to mamy też
, co kończy dowód.
[edytuj] Zastosowania
- Lemat Fatou jest używany w niektórych dowodach twierdzenie Lebesgue'a o zbieżności ograniczonej oraz zupełności przestrzeni
.
- Używa się tego lematu również w teorii prawdopodobieństwa przy wyznaczaniu wartości oczekiwanych pewnych zmiennych losowych.