Siła Lorentza
Z Wikipedii
Siła Lorentza w fizyce, to siła jaka działa na cząstkę obdarzoną ładunkiem elektrycznym znajdującą się w polu elektromagnetycznym. Prawo (wzór) podane po raz pierwszy przez Lorentza i nazwane na jego cześć.
Wzór określa, jak na siłę działającą na ładunek wpływają pole elektryczne i pole magnetyczne jako składniki pola elektromagnetycznego:
gdzie:
- F - siła (w niutonach)
- E – natężenie pola elektrycznego (w voltach / metr)
- B - indukcja magnetyczna (w teslach)
- q – ładunek elektryczny cząstki (w kulombach)
- v – prędkość cząstki (w metrach na sekundę)
- × - iloczyn wektorowy.
Spis treści |
[edytuj] Forma alternatywna
Dla ośrodków ciągłych ładunek elektryczny wyraża się poprzez jego gęstość gęstość ładunku ρ a natężenie prądu przez gęstość prądu J wówczas:
Składowa magnetyczna siły Lorentza dla przewodników z prądem nazywana jest siłą elektrodynamiczną.
[edytuj] Siła Lorentza w szczególnej teorii względności
Siłę Lorentza w szczególnej teorii względności opisuje zależność:
gdzie:
jest czynnikiem Lorentza a c to prędkość światła w próżni.
[edytuj] Praca siły
Szybkość zmiany energii (moc) wywołana ruchem cząstki w stałym polu wynosi:
Ruch cząsteczki w polu o zmiennym natężeniu musi uwzględniać zjawisko powstawania pola elektrycznego w wyniku zmian pola magnetycznego i powstawania pola magnetycznego w wyniku zmian pola elektrycznego.
[edytuj] Zastosowania
Prawo Lorentza obok równań Maxwella jest podstawowym równaniem opisującym zjawiska elektrodynamiczne i wiąże zjawiska elektryczne z oddziaływaniami a poprzez oddziaływania z ruchem.